Τέχνη και λόγος, μια σχέση αμφίδρομη
Η σχέση της μουσικής και του συγγραφικού έργου υπήρξε πάντα μια σχέση αλληλοσυμπληρούμενη και συναρπαστική. Από τη γραφή στη μουσική, το έργο ενός δημιουργού αποτελεί έμπνευση για έναν άλλο καλλιτέχνη.
Ανάμεσα στα πολλά παραδείγματα, από την επική παράδοση του Ομήρου μέχρι το έντεχνο ή το ροκ τραγούδι, υπάρχει το “Παραμύθι χωρίς όνομα”…
Το “Παραμύθι χωρίς όνομα” αποτελεί το δεύτερο παιδικό βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1910 σε μια περίοδο όπου, η Ελλάδα προσπαθούσε να αναγεννηθεί μετά την ταπείνωση του 1897. Η Πηνελόπη Δέλτα σατιρίζει γλυκόπικρα την Ελλάδα, τους άρχοντες και το λαό της.
Το 1958-59 ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γράφει ένα ομότιτλο θεατρικό έργο, βασιζόμενος στο βιβλίο της Δέλτα, προσθέτοντας κι εκείνος τους δικούς του υπαινιγμούς. Πρόκειται για ένα έργο με κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο. Ανέβηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1959 από το Νέο Θέατρο σε σκηνοθεσία του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Ο Καμπανέλλης γράφει επίσης τους στίχους των τραγουδιών του θεατρικού και ο Μάνος Χατζιδάκις τα μελοποιεί. Ανάμεσά τους το “Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι”…
“Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι
να γενεί νερό να ξεδιψάσεις,
σπέρνω την καρδιά μου στο λιβάδι
να γενεί ψωμάκι να χορτάσεις .
Στη φωτιά τη ρίχνω την καρδιά μου
τα χεράκια σου έλα να ζεστάνεις,
στον αγέρα ρίχνω την καρδιά μου
να γενεί δροσούλα ν’ ανασάνεις.”
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου